INEKE DE JONG (32) woont samen met haar vriend Pim op een oud vrachtschip in de Nijmeegse Waalhaven. Ruim drie jaar zijn ze bezig geweest om het te verbouwen tot een woonboot. Nu het klaar is hebben ze rust. Alhoewel. ‘De Donau afvaren lijkt me ook heel gaaf.’ Hoe is het om op een boot te wonen?

Waarom woon je op een boot? Ben je een schipperskind?
‘Nee, helemaal niet. Dat zijn we allebei niet. Mijn vader is loodgieter en Pims ouders hadden een kippenboerderij. We woonden eerst in een appartement en zochten een bouwproject omdat we een huis graag eigen willen maken. Pim zag toen een woonboot liggen en we zijn toen voor de grap gaan zoeken naar boten. Langzaam werden we steeds enthousiaster over het idee.’

En toen viel jullie oog op dit vrachtschip.
‘Klopt. Het was toen niet meer dan een laadruim met een kleine keuken, slaapkamertje en een badkamer. Heel lelijk. We hebben toen bij een ander woonschip binnen gekeken om een beeld te krijgen van de mogelijkheden en gingen steeds meer fantaseren over hoe wij de boot zouden inrichten. Het is een aardig groot schip, 39 meter lang en 5 meter breed. Ik schat het woonoppervlak op 150 vierkante meter, inclusief de oude stuurhut en schipperswoning. Daar hebben we gewoond tijdens de verbouwing.’

Hoe zit het met elektriciteit enzo?
‘Elektriciteit halen we van de wal, uit een stroomkast met een kabel van zo’n 120 meter. Daar moeten we wel mee oppassen, laatst lag hij in het water. Dat kan normaal geen kwaad, maar met ijs is het een ander verhaal. Onze internetkabel hangt daar ook. We hebben geen gas, maar koken met inductie. Anders moeten we dat ook weer aan boord halen.’

Wat vonden mensen ervan dat jullie op een boot gingen wonen?
‘Mijn ouders vonden het in eerste instantie helemaal niets. Ze vroegen zich af of het zijn waarde zou houden, of het wel een goede investering is. In totaal gaat het om een bedrag van circa 250.000 euro. In dat bedrag zit de vergunning van de ligplek, het schip zelf en verbouwingskosten.’

Je moet over het schip van buurman heen klimmen om bij eigen boot te komen. Is dat niet raar?
‘Dat is heel normaal. We hebben goed contact met de andere bootbewoners. Er liggen hier nu vijftien woonschepen en het schipperscentrum, officieel het Katholiek Sociaal Cultureel Centrum. Dat wordt beheerd door de aalmoezenier, een soort pastoor. Hij organiseert kerkdiensten en heeft spreekuren. Wij tanken er eens in de vier tot zes weken water, want we hebben geen eigen waterleiding. Zes kub, drie uur lang. En onze post komt daar. Het is overigens de vraag of het schipperscentrum blijft, want de aalmoezenier wordt binnenkort 75 en ik weet niet of er een vervanger komt. Ook worden twee van de vier gesubsidieerde banen wegbezuinigd. Binnenvaartschepen worden steeds langer en het aantal schepen dat in de haven past, neemt daardoor af. Met kerst ligt het vaak helemaal vol, dan liggen er wel dertig schepen. Doordeweeks is het vaak wat rustiger, in het weekend komen er gemiddeld zo’n acht binnenvaartschepen in de haven.’

Wat maakt het leven op een woonboot anders?
‘De charme van op het water wonen. Je gaat omhoog en omlaag door de wisselende waterstand en je hebt eendjes om je heen. Er gebeuren op het water andere dingen dan in een normale woonwijk: schepen komen binnenvaren of de brandweerboot vaart uit. In november hebben we bijvoorbeeld vijf weken droog gelegen. Dat is heel suf, je ziet het droger en droger worden en opeens woon je toch op zand. Hoog water is leuk, dan kunnen we veel verder kijken, over de dijk. Ons hele leven wordt dan even opgetild.’

Merk je veel van het weer?
‘Als het stormt, voel je alles bewegen. Bij hele harde regen of hagel horen we de tv niet meer. Nu met het ijs kraakt het de hele tijd. In de zomer kunnen we lekker op het terras zitten. Ieder seizoen heeft wel iets, maar ik vind de lente het leukst. Dan kunnen we veel buiten zijn en is het nog niet te heet.’

Is het nu niet heel koud in de winter?
‘We hebben de boot goed geïsoleerd en we kunnen het hier goed warm stoken met een houtkachel, elektrische kachel, vloerverwarming en diesel-cv. Normaal gebruiken we een warmtepomp, die warmte uit het water haalt. Dat doen we het liefste, dat is minder kostbaar en duurzamer. Helaas werkt de pomp niet als we droog liggen en nu ook niet omdat het water nog maar een halve graad warm is.’

Wat is er zo leuk aan wonen op een boot?
‘Het idee dat je ermee kunt varen. In de zomer hebben we de motor gestart en die doet het nog prima. We hebben ons groot pleziervaartvaarbewijs en alle benodigde theorie-certificaten, maar willen eerst nog ervaring opdoen door enkele keren te gaan varen met een ervaren schipper. En dan een flinke tocht maken, de Donau af bijvoorbeeld. Maar we beginnen voorzichtig met een tochtje naar Cuijk. Het lijkt me ook wel raar en spannend om te gaan varen. Als er iets gebeurt, is je hele huis verloren.’

Door de ogen van… is een interviewrubriek van De Schrijfzolder, waarbij mensen reflecteren op een bepaald onderwerp of vertellen over een interessant project.

Een goed verhaal informeert, maakt mensen enthousiast en zet aan tot actie. Iedereen heeft een verhaal. En ieder verhaal is mooi. Laat ik zo zeggen: in ieder verhaal zit iets moois. Het is de kunst om de mooie (mediagenieke) elementen te zien en uit te vergroten naar een compleet verhaal. Om dit te kunnen doen moet je zicht hebben op de kern van je verhaal. Wat wil je vertellen? Wat is jouw belangrijkste boodschap? Probeer niet alles alleen te bedenken, andere mensen kunnen je helpen dit helder te krijgen.

Een concreet voorbeeld. Ik heb laatst het verhaal opgetekend van Marc van Beek, eigenaar van schoonmaakbedrijf PMP. Marc is gestopt als leidinggevende bij een woningcorporatie om zijn droom te verwezenlijken: duurzaam ondernemen. Dat doet hij met een schoonmaakbedrijf, maar het had net zo goed een schildersbedrijf kunnen zijn. Gevolg: hij staat nu zelf kantoren te poetsen. De tijd is gekomen om voorzichtig mensen aan te nemen. Het verhaal ontvouwt zich voor mijn ogen. Dit is de kern van zijn verhaal, over hoe hij leeft voor zijn passie.

Goed, je hebt je verhaal. Hoe nu verder?

Stap 1: bepaal het platform.

Welke plek is het meest geschikt voor jouw verhaal? Maak een keuze voor een website of blog en kies eventueel een rubriek. Het platform bepaalt wat je nodig hebt aan tekst en beeld (foto en/of video).

Stap 2: interviewen en beeldmateriaal verzamelen.

Hoe overtuigd je ook bent van het verhaal: stel kritische vragen. Die hebben je lezers ook. Vind je dit moeilijk omdat je te betrokken bent bij het onderwerp? Vraag dan een freelance tekstschrijver of redactiebureau om hulp. Kijk bij de keuze van de schrijver niet alleen naar de schrijfstijl, maar ook naar specialismen en passies.

Stap 3: schrijven.

Een goed stuk heeft een heldere inleiding, niet te lange alinea’s, tussenkopjes en een sterke afsluiting. Kies je woorden zorgvuldig. Voor de verhaalopbouw raad ik je aan de TEDx-talk van Nancy Duarte te bekijken. Zij onderzocht de geheime structuur van de meest epische speeches, zoals die van Martin Luther King en Steve Jobs. Die beginnen met what is en wisselen het heden af met what could be. Ze eindigen met een positief toekomstbeeld. En krijgen een gigantisch applaus.

Stap 4: publiceren.

Kies het moment van publicatie. De beste momenten zijn dinsdag, woensdag en donderdag rond het middaguur. Dan maak je de meeste kans dat mensen je bericht lezen. Verspreid de link naar je verhaal via de diverse sociale media.

Stap 5: spin-off.

Het spreekwoordelijke mes snijdt aan twee kanten: Marc krijgt publiciteit voor zijn verhaal en ik krijg extra traffic naar mijn site. Een regionaal dagblad pikt het verhaal op en neemt een bewerkte versie mee in de krant. Dit laatste gebeurt natuurlijk niet altijd, maar een mooi verhaal heeft wel potentie om de stap van online naar print te maken. En op die manier ook de offline doelgroep te bereiken.

gepubliceerd: 14 februari 2012 op Bernasco.nl

Ik ben er om te beginnen verbaasd over dat ze dit leuke tentje op deze manier heeft gevonden. Op de site die bovenaan de zoekresultaten staat krijgt de Latte Macchiato van Bairro Alto een 9,3. En terecht. Zullen ze hier blij mee zijn. Dit soort reclame, daar kan geen seo-specialist tegenop. Later kom ik erachter dat koffiebar Bairro Alto niet eens een website heeft, dus het lijkt deze mensen weinig te interesseren wat hun online reputatie is.

Gekleurde resultaten

‘Maar ja, jij krijgt vast hele andere zoekresultaten’, zegt de vriendin en ze neemt nog een slok van haar goede koffie. Ik ben even stil. Ze heeft gelijk, realiseer ik me. Laatst had ik iets teveel pagina’s bekeken op een site en vervolgens kreeg ik deze site overal terug als advertentie. Schokkend vond ik dat. Vervelend ook. Maar ja, zo werkt het. Google weet op welke pagina’s je bent geweest en op welke zoektermen je eerder op hebt gezocht. Je computer onthoudt dit met cookies. Het ligt dan ook voor de hand dat de zoekresultaten gekleurd zijn. Maar hoe gekleurd zijn ze? En hoe erg is dat?

Erg, vind ik. Bedrijven als Facebook en Google zeggen dat ze het beste met me voor hebben en ik geloof ze. Ze kijken welke statusupdates van welke vrienden ik leuk vind, zien waar ik op zoek en koppelen alle informatie om zo een profiel van mij te maken. Ze kennen mijn voorkeuren en bieden me die aan. Anders gezegd: ze filteren de informatie voor me. Aardige service van ze, maar wie heeft gezegd dat ik dat wil? Misschien wil ik wel eens hele andere koffie proberen. Op een hele andere plek, met hele andere mensen. Ik heb een brede visie en sta open voor nieuwe dingen en andere meningen. Ik heb niet gevraagd om een online tunnelvisie.

Wat ik wel wil weten

In de dagen na de koffiedate blijft het door mijn hoofd spoken. Ik ga naar een debatavond over internetveiligheid en hoor wat Facebook en Google allemaal van ons weten. Wat we liever niet willen weten, want de gemakken van de twee internetreuzen wegen voor veel mensen op tegen privacy. Toegegeven: dat geldt vaak ook voor mij. Dat kun je Google en Facebook niet kwalijk nemen. Als commerciële bedrijven willen ze winst maken en kijken hoe ver ze kunnen gaan om dat te realiseren. Ze kunnen zo ver gaan omdat de wet dit toestaat. Als we dit niet willen, zullen politici, namens ons, de wet- en regelgeving moeten aanpassen om erger te voorkomen.

Om met eigen ogen te zien hoe het werkt, en hoe erg het is, wil ik testen hoe gekleurd en persoonsgebonden Google-zoekresultaten zijn. Dat wil ik doen door met meerdere mensen op verschillende computers dezelfde zoekterm in te vullen, screenshots te maken van de resultaten en deze te vergelijken. Zoals Eli Pariser liet zien in zijn TED Talk. Samen kunnen we misschien iets doen tegen de Filter Bubble. Wil je meedoen? Stuur dan een mail naar contentgirls@gmail.com.

gepubliceerd: 13 februari 2012 op Contentgirls.nl

ONDERNEMER MARC VAN BEEK gaf zijn baan als leidinggevende bij een woningcorporatie op om een duurzaam schoonmaakbedrijf te beginnen. Als startend ondernemer staat hij nu zelf kantoren te poetsen. Met een hoger doel: groeien en zijn werknemers een betere toekomst bieden. Want schoonmaker ben je meestal noodgedwongen, is zijn visie.

Jouw bedrijf heet PMP Schoonmaak, Poetsen Met Plezier. Dat is een mooi streven.
‘Dat klopt. Ik wil duurzaam ondernemen. In het hele bedrijf, maar vooral voor de werknemers. Door een positieve werksfeer te creëren en ze de kans te geven door te groeien. Waarom? Ik moet de eerste nog tegenkomen die als klein kind schoonmaker wilde worden. De meesten doen het noodgedwongen. Ze streven iets anders na, maar hebben dat nog niet kunnen bereiken. Ik wil ze daarbij begeleiden en investeer daar ook in. Met coaching, maar ook met een opleiding. Iedereen moet van mij bijvoorbeeld de basisopleiding volgen, zo’n certificaat toont vakmanschap.’

Dus je wilt eigenlijk dat ze zo snel mogelijk bij je weg gaan?
‘Dat is toch niet raar? Als je wat voor ze kunt doen. Daar wordt altijd zo eng over gedaan, maar mensen zijn veel gemotiveerder als ze weten waar ze het voor doen en je het werk leuk maakt voor ze.’

Je wilt ook goed zijn voor de planeet?
‘Ik wil alles zo duurzaam mogelijk doen. Zo werken we met biologisch afbreekbare en ecologische schoonmaakmiddelen, rijden in auto’s met het A-label en ik heb gekozen voor groene energie en duurzame webhosting.’

En dan wil je ook nog winst maken.
‘Je moet natuurlijk een goede bedrijfsvoering hebben, maar ik wil met de meerwaarde van mijn bedrijf ook iets doen voor de maatschappij. Drie procent van de omzet gaat naar goede doelen in onderwijs en ondernemingschap. Dat was het afgelopen jaar nog niet zoveel en daarom heb ik een sponsorloop georganiseerd om extra geld binnen te halen.’

Je bent anderhalf jaar geleden gestart als ondernemer. Waarom een schoonmaakbedrijf?
‘Goede vraag. Ik kom zelf niet uit de schoonmaak, ik heb jarenlang als leidinggevende bij een woningcorporatie gewerkt. Daar was ik op een gegeven moment niet gelukkig meer. Ik wilde iets doen met duurzaam ondernemen en het maakte me niet zoveel uit waar. Mijn vrouw wees mij er toen op dat het in de schoonmaakbranche vaak slecht is geregeld voor personeel. Zo is het gekomen. Het had net zo goed een schildersbedrijf kunnen zijn.’

Hoe begin je dan?
‘Ik ben begonnen met cursussen en enkele schoonmaakklussen bij kleine kantoren. Na een jaar heb ik iemand in dienst kunnen nemen voor een paar uurtjes. Een jonge meid die graag kapster wil worden, maar denkt dat ze daar niet slim genoeg voor is. Ik wil haar laten zien dat ze het wel kan. Binnenkort hoop ik nog twee medewerkers aan te kunnen nemen.’

Dus je bent vanuit een leidinggevende functie schoonmaker geworden? Dat is nogal een carrièreswitch.
‘Haha, dat klopt. Maar je hebt het eerste jaar geen geld voor personeel. Bovendien vind ik dat je moet weten waar het over gaat, wat er speelt. Ik wil ook geen hiërarchie binnen mijn bedrijf. Je hebt natuurlijk wel mensen die de beslissingen nemen, maar verder ben je allemaal gelijk.’

Is dat niet wat naïef?
‘Ik geloof heilig in het spreekwoord ‘wie goed doet, goed ontmoet’. Bij veel bedrijven heerst angst om mensen verantwoordelijkheid te geven. Ik wil graag open en transparant werken.’

Waarin is jouw bedrijf anders dan andere schoonmaakbedrijven?
‘Klanten kiezen vaak voor mijn bedrijf omdat ze zelf ook iets met duurzaamheid hebben. Voor het personeel is het duidelijk anders, vooral in de werkwijze. We gaan altijd in tweetallen zodat je een collega bij je hebt en het schoonmaken gebeurt overdag, niet in de avonduren. Hierdoor heb je direct contact met je klanten en kun je makkelijker dingen bespreken. Dat is niet alleen prettig voor de klant, het is ook leuker voor de schoonmakers. Ze zien voor wie ze het doen en krijgen waardering voor hun werk.’

Hoe groot wil je worden?
‘Ik wil het kleinschalig houden met een maximum aan 25 medewerkers. Dan blijft persoonlijk contact mogelijk en kan ik ze regelmatig bezoeken op de werkplek om te vragen hoe het gaat en of ze nog iets nodig hebben. Als het groter wordt, is het niet meer te behappen. Dan wil ik het bedrijf opsplitsen in verschillende vestigingen die werknemers dan zelf opzetten, op franchisebasis. Dat is mijn droom.’

Ga naar de website van PMP Schoonmaak.

Door de ogen van… is een interviewrubriek van De Schrijfzolder, waarbij mensen reflecteren op een bepaald onderwerp of vertellen over een interessant project.

In 2007 schreef Onze Taal al een fraai artikel over nietszeggende bedrijfsnamen:

Eruit springen in de massa. Dat is de allereerste vereiste voor een bedrijfs- of merknaam. Een goede, onderscheidende naam bespaart vermogens op reclame- en marketingkosten. Maar waarom zijn zo veel bedrijfs- en merknamen dan zo nietszeggend? En waarom lijken ze zo op elkaar? Bedrijfsnamen lijken uit één grote bedrijfsnamenfabriek te rollen. Lees meer >

In het artikel zoomt auteur Erwin Wijman in op bedrijfsnamen met ‘Cor’, zoals Corus, Coris, Corio, Corbis en Cordares. Enig idee wat deze bedrijven doen? Ik niet.

Hoewel ik nu meestal #Opdeolifant zit te werken, ben ik nog altijd blij met De Schrijfzolder. De eenvoud en pragmatiek van deze naam past bij me en hij zorgt er bovendien voor dat ik de basis altijd voor ogen houd: schrijven op zolder, waar het allemaal is begonnen.

Dus start je een bedrijf of verander je van bedrijfsnaam? Doe me een lol en blijf jezelf.

STUDENTE LIEKE WIJNBERGEN In recent onderzoek komt naar voren dat mensen die veel tijd doorbrengen op Facebook minder gelukkig zijn. Ze vinden het leven oneerlijk en denken dat hun vrienden een beter leven hebben. Daar merkt Lieke Wijnbergen (18, studente bedrijfskunde) weinig van. Met meer dan 900 ‘vrienden’ op Facebook is zij heel gelukkig.

Hoe kom je aan zoveel Facebookvrienden?
‘Ik ga vaak naar feestjes en spreek dan veel mensen. Via vrienden kom ik die weer tegen op Facebook en dan voeg ik ze toe. Heel vaak staan bij de ‘personen die jij mogelijk kent’ inderdaad mensen die ik ken, en toevoegen is dan zo gebeurd. Verzoeken van vreemden accepteer ik niet. De meeste mensen ken ik – denk ik – van de middelbare school. Binnenkort ga ik waarschijnlijk over de duizend, daar doe ik niet zo moeilijk over. ‘

Hoe ga je met Facebook om?
‘Ik probeer er geen heel persoonlijke dingen op te zetten, meestal is het vrij oppervlakkig. Iets over mijn studie, pianospelen of sport. Het is niet erg als die 900 mensen dat zien. Sommige mensen schrijven hele verhalen over hoe ze zich voelen. Dat snap ik niet. Waarom zet je dat op Facebook? En vertellen dat je gaat eten of een film kijkt, vind ik nutteloze informatie. Tenzij je daar iets zinvols over te melden hebt.’

Wat zet je zelf op Facebook?
‘Ik heb bijvoorbeeld een oproep gedaan voor een nieuwe kamer. En een foto geplaatst van mijn zilvergespoten fiets. Met mijn berichten probeer ik een reactie uit te lokken. Veel reacties krijgen op een bericht is leuk. Dan weet je dat mensen het hebben gezien en mensen kunnen soms ook heel grappig reageren. Ik zet niet heel veel op Facebook en voel absoluut niet de druk om vaak iets te posten. Het is ook prima om dat een paar dagen niet te doen. Dat laat in ieder geval zien dat ik niet verslaafd ben.’

Wat betekenen de Facebookcontacten voor jou?
‘Ik vind het een beetje nep. Alleen contact op Facebook is voor mij niet genoeg. Als ik echt vrienden wil spreken, ga ik naar ze toe. Facebook is leuk om in de gaten te houden wat anderen doen. Ik verwijder ook wel vrienden. Dan heb je elkaar leren kennen op een feest en ‘s nachts toegevoegd op Facebook, maar na een paar maanden weet ik echt niet meer wie het is.’

Kun je je voorstellen dat mensen ongelukkig worden van Facebook?
‘Nee, dat kan ik niet. Veel van mijn Facebookvrienden zitten in een andere fase. Ze zitten bijvoorbeeld nog op de middelbare school. Als ze op Facebook klagen over huiswerk of dat ze niet uit mogen, denk ik vaak: ‘wat ben ik blij dat ik daar van af ben!’. Maar soms verlang ik ook wel terug naar die tijd. Achteraf realiseer ik me dat het best leuk was op de middelbare school. Nu ben ik aan het studeren en moet volwassen worden. Het gaat best snel allemaal. Kortom: het kan je emoties allerlei kanten op sturen, maar uiteindelijk bepalen keuzes in het ‘echte leven’ hoe gelukkig je bent.’

Kijk jij wel eens naar je eigen profiel?
‘Ja. Daar haal ik soms ook iets weg omdat ik bij nader inzien niet wil dat mensen het zien. Dat is niet heel spannend hoor, maar soms maak ik me wel eens zorgen over mijn privacy. Dan Google ik mezelf om te zien wat er over mij te vinden is en probeer dat aan te passen.’

Ander onderzoek laat zien dat mensen gelukkig worden als ze naar hun eigen Facebookprofiel kijken omdat het een opeenstapeling is positieve dingen. Kun je je daarin vinden?
‘Dat zou kunnen, ja. Soms vind ik mezelf best mooi, soms heb ik een lelijke dag. Dan kijk ik in de spiegel en denk ‘goh, wat ben je lelijk’. Dan kan het fijn zijn om even naar mijn Facebookprofiel te kijken. Leuke reacties of berichtjes van vrienden lees ik bijvoorbeeld ook graag terug. Die geven je toch een goed gevoel.’

Dus: maakt Facebook gelukkig of niet?
‘Ik denk het niet. Facebook kan je helpen om aan goede dingen te denken, maar ik denk niet dat je geluk afhangt van Facebook. Ik word niet ongelukkig met Facebook en ik kan ook gelukkig zijn zonder Facebook. Dat zit in je of niet en het hangt af van de persoon hoe je daarmee omgaat. Je moet zelf aan je geluk werken.’

Waar word jij gelukkig van?
‘Ik kan erg gelukkig worden van het weer, dan zit ik op de fiets met een big smile. Of een tentamen wat ik goed heb gemaakt. Dat zijn van die kleine geluksdingetjes, waar ik blij van word. Ik heb eens een conceptmailtje geschreven met allerlei dingen waar ik vrolijk van word, zoals de geur van gras, mijn familie, opa en oma en de vakantie. Dat klinkt misschien stom, maar het helpt om dat af en toe over te lezen. En niemand hoeft dat verder te zien.’

Door de ogen van… is een interviewrubriek van De Schrijfzolder, waarbij mensen reflecteren op een bepaald onderwerp of vertellen over een interessant project.

Toegegeven: ik weet niet veel meer van de cursus journalistiek die ik heb gevolgd aan de University of Sunderland, maar één uitspraak zal ik nooit vergeten: ‘Begin je artikel altijd met een spannend woord.’ Nu verstaan ze daar onder ‘spannende woorden’ allerlei tabloidtaal (denk aan sex of drugs), maar de docent heeft wel gelijk. ‘De’, ’Het’ of ‘Een’ als eerste woord van een artikel is niet fraai. Ik weiger een tekst te beginnen met die woorden.

Een groot wit vlak (of het nu papier is of een computerscherm) kan je akelig aanstaren. Wachtend op dat eerste woord. Laat je niet van de kaart brengen: begin gewoon. De eerste woorden moeten op papier staan, daarna kun je gaan schaven, schrijven en schrappen.

CTRL-C, CTRL-V
Lukt het niet om zelf die eerste woorden te typen? Plak dan wat tekst uit een document wat je als input gebruikt. Of pak enkele citaten van een interview wat je hebt gehouden. Natuurlijk ga je de inputtekst niet letterlijk overnemen, en het is maar de vraag of de citaten blijven staan, maar de eerste stap is hiermee gezet: er staat wat op papier.

Nu begint het echte werk pas. Enkele schrijftips:

1. Maak eerst een ruwe versie
Noteer alles wat er in je opkomt. Of het verhaal lekker loopt en alle elementen in de juiste volgorde staan, is nu nog niet belangrijk.

2. Werk met alinea’s
Door de tekst op te delen in brokken van circa vier tot zes regels, breng je structuur aan. Een alinea kan een logisch vervolg zijn op de vorige, maar in iedere alinea komt een nieuw (deel)onderwerp aan de orde.

3. Gebruik tussenkopjes
Dit breekt de tekst op en maakt het prettig leesbaar. Let er wel op dat je ze op de juiste plek zet zodat het niet stoort. Kies spannende woorden (daar heb je ze weer!) uit de eerstvolgende alinea, of die daarna.

4. Schrijf je inleiding en titel als laatste
Je kunt ermee beginnen om de kern van het verhaal helder te hebben, maar kijk altijd achteraf of het nog steeds een goede samenvatting is van de tekst. En denk eraan: begin met een spannend woord!

5. Lees je verhaal voor
Dat hoeft niet per se hardop, het mag ook in je hoofd. Je hoort dan of een tekst lekker loopt. Doe net alsof je de voice-over bent bij een documentaire. Klinkt het goed? Dan is je tekst geslaagd.

6. Kijk naar spaties en spelfouten
Loop de tekst nog een keer door met het oog van een scherpschutter. Je leest het verhaal nu niet, je kijkt puur naar punten, komma’s, spaties en spelfouten. Wil je tot op de millimeter nauwkeurig zijn? Dan kun je de verborgen opmaaksymbolen weergeven (klik in Word op ¶).

Je•ziet•dan•precies•waar•de••dubbele•spaties•en•harde•returns•staan.¶

Dit is echter hogere eindredactiekunde en het leest in het begin niet makkelijk, maar het went. Echt.

Door Tefke van Dijk

Zijn LinkedIn-pagina ziet er indrukwekkend uit, met vier functies, van student Business Administration aan de Radboud Universiteit Nijmegen tot entrepreneur. Loek Zanders (20) omschrijft zichzelf als ‘passionate, energetic and enterprising. I want to make things happen, using maximum effort and full energy. I’m future-oriented, and always looking for new challenges, opportunities and experiences’. Als levensmotto op zijn bedrijfswebsite staat een citaat van Paul Arden uit 2003: ‘It’s not how good you are, it’s how good you want to be.’

Hoe stelt hij zichzelf aan iemand voor? “Het hangt af van de situatie, maar mijn belangrijkste functie is nu oprichter van studentenwebsite Nultweevier.nl. Dat is mijn kindje en daar stop ik alle tijd in die ik over heb. Mijn eigen bedrijf, Loek Zanders Media, is franchisenemer voor Nultweevier.”

We spreken elkaar in Nijmegen, voor Loek ook een reden om te beginnen met het noemen van zijn studentenwebsite. “Ik heb gesprekken gehad met recruiters en cv-checkers en die zeggen dat ik een basis-cv moet hebben en daarnaast per functie moet laten zien wat daarvoor belangrijk is. Dat heb ik zo in mijn hoofd geprogrammeerd dat ik in Nijmegen Nultweevier als eerste noem.”

Zes uur slaap
Loek slaapt zes uur per nacht, van twee tot acht. Overdag is hij continu in de weer. Lui op de bank zitten kan hij niet. “Ik kan niet stilzitten, of me vijf seconden op iets concentreren. College volgen is voor mij heel moeilijk omdat ik niet iets anders kan doen. Ik vind het lastig om me twee keer drie kwartier op één ding te concentreren en alleen maar te mogen aanhoren.”

Een groot deel van de dag brengt Loek door achter zijn computer. Hij regelt dingen voor Nultweevier.nl, bewerkt foto’s, studeert en is actief op sociale media. Dat hij geen internet op zijn telefoon heeft, is een bewuste keuze. “Als ik dat zou hebben, zou het helemaal crisis zijn. Dan ben ik altijd bezig met social media. Dat heb ik nu al.”

Eerlijk op Facebook
Op Facebook, Twitter en LinkedIn presenteert Loek zichzelf als succesvol en geslaagd. “Zo werkt het. Je ziet alleen maar de goede dingen van mensen om je heen en dat wil je ook laten zien. Dat zit in onze generatie. Iedereen wil laten zien: ik maak ook leuke dingen mee. Negatieve dingen zet je er niet op. Ik denk dat veel mensen vergeten dat Facebook geen afspiegeling is van de werkelijkheid. Iedereen heeft slechte kanten, maar niemand laat dat zien op sociale media. Ik ook niet. Ik denk niet dat ik eerlijk kan zijn op Facebook.”

Zijn goede vrienden weten alles van hem en accepteren Loek zoals hij is, ook de slechte dingen. “De mensen daaromheen, vrienden en bekenden, zien alleen mijn Facebook. Dat is vaak het enige wat zij weten.” Weinigen weten dan ook dat Loek op het moment niet zo lekker in zijn vel zit. De laatste maand zit hij – zoals hij zelf zegt – in een soort winterdip, quarterlife crisis wil hij het niet noemen. “Ik vraag me af waar ik mee bezig ben. Ik doe nu allemaal dingen, maar wat wil ik nu echt? Plus het stukje moeten, van wie moet dit allemaal? Niet van mijn ouders, niet van mijn vrienden. De enige van wie het moet, ben ik. En ik heb geen idee waarom.”

Niet doorsnee willen zijn
Hij zegt overal ja tegen. Waarom doet hij zoveel naast zijn studie? “Ik wil overal mee bezig zijn en me overal tegenaan bemoeien. Niet voor mijn cv, gewoon omdat ik het leuk vind. Het is een soort olievlek. Je bent ergens mee bezig en dan zie je ergens anders weer mogelijkheden. Dat blijft doorgaan.”

Loek is ook ambitieus. “Ik wil niet doorsnee zijn. Ik wil boven het maaiveld uitsteken en mezelf neerzetten. Maar om nu concreet te zeggen wat ik daarmee wil bereiken: geen idee. Natuurlijk vraag ik me wel af of ik goed bezig ben, of ik dit alles wel moet doen, maar ik heb geen idee wat ik over tien, vijftien jaar wil doen. Ik weet heel goed wat ik nú wil, op korte termijn. Ik hoop dit jaar mijn bachelor te halen,maar wat ik het jaar daarna wil? Daar kom ik niet uit. Er zijn zoveel mogelijkheden.”

Drang om te presteren
Kwestie van keuzestress? “Alles kan en ik neem alles aan. De wereld ligt voor je open. Dat maakt het ook lastig: welke kant wil je nou op?” Loek maakt zich niet alleen zorgen om zichzelf. “Wij zijn de generatie twintigers van nu en wat gaat de generatie hierna in godsnaam doen? Wordt het nog erger? Of komt er een radicale verandering? Ik kan het me allebei voorstellen.”

Hij pakt er een citaat bij uit Fight Club, zijn favoriete film: ‘We’ve all been raised on television to believe that one day we’d all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won’t. And we’re slowly learning that fact. And we’re very, very pissed off.’ Ik voel steeds meer voor deze quote. We worden opgevoed door televisie en films. Vroeger wilden mensen juffrouw worden, archeoloog of bankier. Tegenwoordig wil iedereen beroemd worden. Dat gaat ook gemakkelijk, kijk naar alle talentenshows: je hoeft niet echt iets te kunnen om beroemd te worden. Mensen willen zichzelf zo goed mogelijk neerzetten, het maakt niet uit met wat. Ook ik. Ik ben me er nu steeds meer bewust van dat er iets niet klopt.”

Loek wil beter weten wat hij wil en wat hij kan. Hij wil zich ergens op kunnen richten, dat lukt nu niet: focussen op één ding. En dat maakt hem onzeker. “Veel twintigers voelen de drang om te presteren. Je ziet op sociale media wat anderen doen en bent onzeker dat jij daar niet aan mee kunt doen. Dat wordt alleen maar groter. Ik denk dat er een soort bubbel ontstaat. Het kan twee kanten op: omhoog, dat we nog positiever over onszelf worden met alle personal branding, of we gaan volle bak naar beneden. Het is allebei niet goed. Ik vermoed dat het delen van enkel positieve dingen eruit gaat. Dat hoop ik voor een deel ook.” •

> Lees ook Twintigers: ambitieus maar met keuzestress

gepubliceerd: 27 januari 2012 in dagblad De Gelderlander

Voor twijfel en onzekerheid is onder jongeren geen ruimte, maar wat moet je kiezen? Waar ga je in uitblinken? Hoe doe je dat? En wat als het niet lukt? Al die mogelijkheden en de druk om je te onderscheiden leiden tot keuzestress onder jongeren. John Hacking, pastor bij de studentenkerk van de Radboud Universiteit, herkent dit. Hij ziet geregeld studenten die alles willen meemaken, niets willen missen. “Dat kan natuurlijk niet, je moet kiezen: dit doe ik wel, dit doe ik niet. Ze stellen de keuze uit omdat er nog tien dingen binnenkomen op hun mobiel die ook leuk zijn, maar stellen zichzelf niet de vraag wat echt belangrijk voor ze is. Van alles een beetje, is helemaal niets.”

Keuzestress ontstaat omdat alles je leuk lijkt. In onze maatschappij zijn er ook steeds meer verleidingen. Hacking: “Je bent constant online via je telefoon en al die verlokkingen komen continu binnen. Veel studenten hebben het idee dat ze de rest van hun leven vastzitten aan wat ze nú kiezen. Dat is natuurlijk grote lariekoek. Je mag toch een fout maken? Dan doe je volgend jaar iets anders, je hebt ervan geleerd. Studenten geven zichzelf die ruimte niet.”

Hacking kent studenten die zijn gestopt met Facebook en Hyves omdat ze het niet meer willen. “Het vraagt te veel aandacht. Het is ook de kunst om daar een balans in te vinden. In deze maatschappij kun je niet meer zonder, maar de dingen die je echt raken, bespreek je niet op Facebook. Er is geen plek voor alles wat afwijkt van het mooie beeld. Je bent op internet een half mens en profileert je als winnaar, maar in je eigen ogen ben je misschien een halve loser.” Hacking adviseert studenten om hun verhaal te delen met vrienden. “Echt delen, dus geen mooi weer spelen. Laten zien wie je bent en waar je over in zit, dan heb je al veel gewonnen. Dat gebeurt te weinig.”

> Lees ook het openhartige verhaal van Loek Zanders

gepubliceerd: 27 januari 2012 in dagblad De Gelderlander

Met een foto leg je een moment vast. Een foto kan een eerbetoon zijn. Een herinnering. Aan mensen die er niet meer zijn, maar ook aan overleden dieren. Groot en klein. Deze herinneringen zijn vaak heel waardevol voor mensen. Maar wat zijn ze feitelijk waard? De waarde in kilobytes (kB) loopt bij deze foto’s uiteen van 439 (lieveheersbeestje?) tot 813 (slak?). Een mens zou daar waarschijnlijk ergens tussenin zitten. Kortom: na de dood ben je vrijwel gelijkwaardig.

> Te zien in de studentenkerk van RU Nijmegen in februari 2012.

De Schrijfzolder
CREATIE
FOTOGRAFIE
PRODUCTIE